Dorota Kiersztejn Pakulska





Moja poezja Modlitwa wieczorna Rozstanie Kobieta drzewo Koniec Tysiąclecia Dodatkowy zmysł Upór Proroka Dziadziusiu Fotografia Prasowa Hiacynty Martwy sezon turystyczny Miłość Stwórcy Miłość do ogrodu Ośmiornice Przepis na kapustę Pomiędzy tak i nie Wiersz o Każdym Wtulić głowę w piasek gwiazd Jesień Podłódzki cmentarz wojenny Po wojnie Wszechświat się rozszerza	Wtulić głowę w piasek gwiazd Posłuchaj Żyjemy w pustce Bardziej niepojętej niż czas Ona śpiewa nam swoją pieśń W nicości którą zapełniamy bibelotami hałasem niepokojem Spróbuj Oganiając się Od natarczywych słońc Wtulić głowę w piasek gwiazd I zasnąć Mieć sny większe niż wszechświat I pojąć tę pustkę Oswoić się z nią Mruczeć z nią jej pieśń o uwolnieniu od cierpień od niepotrzebnych miłości od gwoździa w bucie od słów