Miłość do ogrodu

Nie przychodź zimo
Jeszcze nie
Nie ruszaj
Mojego ogrodu
Nie ścinaj liści
Mroźnym oddechem
Nie przenikaj do kości
Moich powojników
One będą jeszcze kwitnąć

W pąkach passiflory
Niezapłodnione znamiona
Czekają na dotknięcie motyla

Nie gaś płomieni moich nasturcji
Nie rysuj na czole bruzd
Nie szroń mi skroni
Nie mąć w głowie

Nie zabieraj słońca za horyzont
Nie zamykaj mnie w mroku
Nie ścinaj śmiertelnym lodem

Mam jeszcze tyle pomysłów
Tutaj posadzę delikatne azalie

Jak one jestem jednorazowa
Nie odrodzę się spod śniegu

Zgubi się rysunek na liściu derenia
Zatrze się w pamięci
Już nic nie przypomni
Tamtych ludzi
Których kochałam
Pamięta ich mój ogród

Oni mogą istnieć tylko
W melodii otwierających się pąków
Zapach maciejki rysuje ich cień
Widać ich tylko w letnie popołudnie
I tylko w moim ogrodzie
A i tak nie zawsze

Zimo weź to pod uwagę