Przepis na kapustę

To ja poetka
W kuchni
Wśród brudnych talerzy
W sukni z białych róż

Odpowiedzi na pytania odwieczne
O naturę wszechrzeczy
Obrastają mnie jak bluszcz

Zawsze je znałam
Przyniosłam ze sobą na świat
Na wiersze
Wciąż brakowało mi czasu

Stojąc w kolejkach po mięso
Widziałam beztroskie obłoki
W brudnym kwadracie okna
One frunęły
Ja stałam w miejscu

Słowa siadają mi na ramieniu
Jak oswojone sikorki
Ponaglają: pisz pisz pisz !

Opisz to olśnienie
Tę smugę światła
Zatrzymanie się w czasie
Jedyne w swoim rodzaju

Pomiędzy namiętnością
A instynktem zagłady

Erosem a Thanatosem

Tę bezinteresowność istnienia

Nie mam czasu
Muszę gotować
Całe życie przy kuchni

Dzisiaj kapustę

Zamiast metafor
Odrywam liście
Dobieram się do sedna

przyciskam w garnku pokrywką
Dodaję pieprzu całymi garściami
Mieszam
do utraty sił

I zamiast nowego wiersza
Podaję bigos
Zaprawiony łzami i cykutą